وعده وعید... (غزلی به گویش گراشی)
اُمگُت که بِداو یک شَو تا درد دَوا وابِ اُتکُشت دلم ئِزبس اِئرِئز و صبا اُتکِ
تا شال و کَبا اُتبَس صد شاه گدا اُتک دنیا که گِنا اتک صد جور و جفا اُتکِ
ئِز غُصه دِلُم خینِن مَئضِ چه نِبه جونُم؟! یک حرف روا وابی؟ یک وعده وفا اُتکِ؟!
ای دل بِشَخ و واشَخ شاداب و خرم وابَش چون وصل نزیک آبی تا شُکر خدا اُتکِ
گراش- مرداد ۷۷
ترجمه:
صد وعده و وعید دادی و صد ناز و ادا کردی
صد قول و قرار گذاشتی و دل را زیر و رو کردی
گفتم که بیا یک شب تا درد دوا شود
کُشتی دلم را از بس که امروز و فردا کردی
تا شال و قبا بستی صد شاه را گدا کردی
دنیا را که دیوانه کردی صد جور و جفا کردی
از غصه دلم خون است برای چه اینگونه نباشد؟
کلامی را روا کردی؟ وعده ای را وفا کردی؟
ای دل از شادی جست و خیز کن و شاداب و با نشاط باش
چون که وصل معشوق نزدیک شد تا شکر به درگاه خدا کردی
فعلا چیزی ندارم که بنویسم