کاکال گراش

شَوِ عِئد و تِکِ صَحرو پَهِ تَش

هِزارون گُل دَرونتِسُّو تِکِ بَش

چِئِه وَلمی نِوا صَحرو وَغِئرِز

دَپ و یَک طاسِ اُرما و دِلِ خَش

گراش - فروردین ۷۷

ترجمه:

شب عید و توی صحرا کنار آتش

هزاران گل روییده بود در مزارع

چیزی درست و حسابی نبود آنجا به غیر از

یک دف و یک ظرف خرما و دلی شاد و خرم!

چَش مَس(چشم مست)

چَشُم پُر خَرسِن اُنتای دونه دونه

کُچِسِّش یارِ جونُم ماهِ خونه

چَشِ مَسِّ تِه اِیمونم شَلانا!

عَزیزُم عالمُت کِردِن دیوونه

گراش- خرداد۸۰

ترجمه:

چشمانم پر از اشک و میریزد دانه دانه

کجایی یار زیبایم ای ماه خانه ام؟

چشمان مست تو ایمانم را نابود و نقش بر آب کرد

عزیزم انگار که عالم را دیوانه خود کرده ای

نومَه(نامه)

لِئِه پرواسَمو شَسِّن کُمیتر

گَمونُم نومَه ایی شَودِن زِ دلبر

رَسی پِیغومِ یارِ مِهربونم

ما دلشاد وابُدَم چون وَختِ تیتَر

گراش- خرداد۸۰

ترجمه:

روی پرچین خانه ام کبوتری نشسته است

گمان می برم که نامه ای از دلبر آورده باشد

رسیده پیغام یار مهربانم

من دلشاد شدم مثل روزهای قدیم و ایام گذشته