تصور من از وبلاگ شخصي شبيه سنگ قبر آدم است. بعد از مرگ آدم تكليف وبلاگ آدم چه مي شود? آنهايي كه تو را مي شناختند و فهميده اند كه نفله شده اي. شايد دوباره سري بزنند و با كامنتي كه هيچوقت نمي خواني اش يادي از شما بكنند. چند روز اول و هفته هاي اول اين تنور بازديد آشنايان با وبلاگ شخصي ات گرم است و رفته رفته كم و كمتر مي شود. اتفاقي كه سنگ قبر آدم هم همين روال را تجربه خواهد كرد.

مدتي كه ننويسي انگشتها به خواب مي روند. و نوشتن سخت و سخت تر مي شود. ننوشتن صرفا به خاطر نبود موضوع نيست، گاهي حس نوشتن لاي روزها گم مي شود. و هر روز با آدم دالي بازي مي كند. اينكه روزي اين دالي بازي ها آدم را براي نوشتن تحريك كند شايد هفت هشت ماه بگذرد.