نامردمی
اَمون ئِز دَسّ ایی مَردم که یَکدم بیوفا بُسّن
محبت نادَنِن چِیچین و والله بیصفا بُسّن
سلام اَکنِش جوابُت ناتِن و بیروح چون سَنگِن
سُراخُت ناگِرِن اصلاً چو دَردِ بیدوا بُسّن
اَگر تیتََر دَوای خودمونی دَرمونِ دَردُم وا
وَلِه حالا چه فادَه ایی دَوایا بیشَفا بُسّن
دِل ئِز دَسّ زَبوشو کار و بار و حرفیاشو خین
خدایا خوت گواهُم بَش که یَکدَم بیحیا بُسن
بَرِ چار پَنج کینی پیلی که مَعلیم نی چِطَئر اُنتِن
چونهِ طاووس ناز اَکنِن گمونم کدخدا بُسّن!
گراش- آذر 78
ترجمه به فارسی:
امان از دست این مردم که یکدم بیوفا شدهاند
محبت نمیدانند چگونه است و بخدا قسم که بی صفا شدهاند
سلام میکنی و جوابت را نمیدهند و بیروح مثل سنگ هستند
ابدا سراغت را نمی گیرند و مثل درد بیدوا شدهاند
اگر قدیمترها دوای خودمانی درمان دردم بود
ولی حالا چه فایده؟ این دواها هم بیشفا شدهاند
دل از دست زبانشون و کار و بار و حرفهایشان خون است
خدایا خودت گواهم باش که یکدم بیحیا شدهاند
برای چهار پنج ریال پولی که معلوم نیست از کجا آمده
مثل طاووس ناز میکنند، گمانم کدخدا شدهاند!
فعلا چیزی ندارم که بنویسم