کلاس موسیقی

سه چهار سالی است که سعی کرده ام زنگ هنر را متفاوت و دلخواه خودم داشته باشم. بعضی روزها زنگ هنر را با معرفی یک هنرمند در زمینه موسیقی و پخش قطعاتی از آنها و اجرای پانتومیم و نمایشهای با کلام توسط خودم و دانش آموزان و همچنین نقاشی و طراحی و البته خوشنویسی خط تحریر٬ سعی می کنم حالت یکنواختی کلاس هنر از بین ببرم. هرچند که کتاب بدرد بخور نیست و به غیر از چند تا درس طراحی و خوشنویسی چیز دیگه ای نداره.

کلاس هنر را در بسیاری مواقع در کتابخانه مدرسه برگزار می کنم و دانش آموزان خودشان می دانند که هر وقت گفتم بریم کتابخانه یعنی زنگ موسیقیه...

ولی دلم می گیرد وقتی نوای ساز سنتور را پخش می کنم و می پرسم کی می دونه این صدای چه سازیه؟ اکثرا می گن تار!!؟ یا وقتی صدای استاد علی اکبر گلپایگانی به گوششون نخورده و اونو با محمد اصفهانی یا جواد یساری اشتباه می گیرن!!!!؟

معمولا در چنین مواقعی بغض میخواد خفه ام کند. راستی چرا؟ هیچ موقع نشد بچه ها نگن "آقاهیچکس یا رضایا رو نداری بذاری؟"!! دیگه بعضیاشون خیلی هنر کنن شادمهر رو میگه بذار! دیگه شجریان و ناظری رو قربونش برم. البته من هم کوتاه بیا نیستم و یواش یواش اونها را حالی میکنم که بابا موسیقی که فقط رپ نیس و با هزار ترفند مثل نمره داره هر کی صدای سازها بشناسه و درست بگه٬ و یا مثبت داره هر کی اسم این خواننده های سنتی خوان قدیمی و جدید رو بلد باشه...

یه موقع هایی هم درباره موسیقی کلاسیک میگم و آثار باخ و دوموریه و چایسکوفسکی رو براشون میذارم و حتی از جدیدها مثل کیتارو و یا همین یانی معروف خودمون! و از اونا براشون میگم. از نوع نگاهشون می تونم بخونم که کنجکاوانه گوش میدن. و آخرای کلاس رو میزارم برای بازیهای کلاسی یه قطعه موسیقی تیتراژ کارتون یا سریال تلویزیونی میذارم بعدش هم هر کی درست گفت امتیاز می گیره و اینجوری کلاس موسیقی تمام می شه! 

قصد دارم یه کار تحقیقی درباره علاقه بچه ها نسبت به موسیقی و خواننده های مورد علاقه شون و از اینجور چیزا انجام بدم. نتایج رو با آمار این نظرسنجی رو بعدا توی یه پست براتون میذارم اون وقت فکر کنم شاید بهتر بشه جواب خیلی از چراها رو پیدا کرد.    

تفکر منفی و مثبت

یک نفر خوب و هر روز وبلاگش را آپ می کند می گویند اینترنتش مجانیه و پول نمی ده باید هم زود به زود آپ کنه٬ یه نفر خوب برگه ها تصحیح می کنه و سریع تحویل می ده٬ میگن بابا سوالاتش الکیه و حساب شده نیس و چندتا سوال کوتاه جواب بیشتر نداده٬ یا یه نفر دیگه به قول سعیدخوب به خودش می رسه و خوش تیپ میاد بیرون٬ میگن آه چه سوسول موسول٬ حیف وقت که پای آینه و واکس زدن بگذرونی و و و ....

چرا اینگونه( بخصوص پشت سر افراد)؟!! معمولا مردم عادت کردن که به جای مثبت اندیشی منفی نگر باشن. یعنی نمی گه بابا اونی که زود به زود آپ می کنه مطالعه اش خوبه یا برای وبلاگش ارزش قایله. یا اون یکی٬ سوالاش خوب می ده و حوصله تصحیح کردن رو داره و سرعت تصحیح اوراقش هم بالاست. یا این یکی منظم و مرتب بودن تو مرامشه...

باور کنین که باید خیلی از ماها شکل تفکرمان را عوض کنیم٬ تا حالا اگه منفی نگر بودیم به کجا رسیدیم که بخوایم ادامش بدیم؟ تفکر منفی اغلب با حسادت شروع می شه. و حسادت از خودخواهی. و نتیجه هر دو در نهایت تنهایی!

ولی اگه با تفکر مثبت کارهای مردم رو بررسی کنیم باعث ایجاد علاقه و دوستی می شه می گی نه امتحان کن!  

آبرو

یکی می گفت: خدایا آبرو مو نبر یا اگه می بری جلو مردم نبر....!؟

رغبت تحصيلي

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                موفقیت تحصیلی در دختران بیشتر است یا پسران؟ ضریب هوشی دختران بیشتر است یا پسران؟ دختران بیشتر نیاز به تحصیلات بالا دارند یا پسران؟ اینها نمونه سوالهایی است که می شود در پاره ای محافل خودمانی و حتی محافل علمی شنید و یا بحث می شود.فمنیستها در چند دهه گذشته  مردان را مورد اتهام قرار می دادند مبنی بر اینکه مردان هوش خود را نسبت به زنان بیشتر تصور می کنند و یا چون بازار کار بیشتر در اختیار مردان است٬ پس مردان بیشتر نیاز به تحصیلات بالا دارند و اتهامهایی از این دست. اما آنچه امروزه ما شاهد آن هستیم این است که ضریب هوشی در پسر و دختر متفاوت ولی  برابر است.!

این بدین معنی است که هوش به مقوله های مختلفی مانند هوش کلامی٬ عددی٬ فضایی و غیره تقسیم می شود که در جنسیت پسر و دختر متفاوت است و در سر  جمع مساوي است! به عنوان مثال در اغلب مواقع هوش کلامی دختران بیشتر از پسران و در هوش فضایی پسران بر دختران برتری دارند و در نهایت وقتی در تستهای هوش گروهی از پسران با دختران مورد آزمایش قرار می گیرند بیشتر به این نتیجه نزدیک می شویم که ضریب هوشی پسر ان بر دختران برتری ندارد.

امروزه وقتی موفقیت تحصیلی پسران و دختران را در گراش مورد توجه قرار می دهیم با یک دید کلی به این نتیجه می رسیم که دختران موفق تر هستند (اگر موفقیت و یا شکست را با افت تحصیلی یکی حساب کنیم). یعنی افت تحصیلی دانش آموزان پسر نسبت به دختر بیشتر است. 

حال چرا این گونه است؟ 

برخی اعتقاد دارند که به خاطر محیط فرهنگی خاصی که بر گراش حاکم است دختران بیشتر در خانه می مانند و برای پر کردن اوقات بیکاری خود که شده٬ کتابهای درسی خود را بیشتر مطالعه می کنند! و پسران بیشتر وقت خود را بیرون از خانه و در محیط های دیگر مانند استادیوم و خیابان و غیره می گذرانند و کمتر وقت خود رابه مطالعه اختصاص می دهند.

و یا بی علاقگی پسران ممکن است به این خاطر باشد که مشاغل سنتی و صنعتی مانند سابق وجود ندارد و کمتر مورد توجه است. و مشاغل خدماتی مانند انواع شغلهای مرتبط با كامپيوتر و فناوري اطلاعات و يا فروشندگي در فروشگاهها را دختران بيشتر مي پسندند و انگيزش براي فعاليت در ساير شغلهاي خدماتي در دختران بيشتر ديده مي شود كه همين عاملي براي بي رغبتي در پسران مي تواند باشد چون نسبت به آينده شغلي خود نگران و بي اعتمادند. حال آنكه دختران بدون دغدغه مشغول تحصيل ميشوند...

هيچ وقت فراموش نمي شوي

موارد زیادی است که انسان را از بدو حیات تحت تاثیر خود قرار می دهد که بعضی از این تاثیرات ریز و برخی درشت اند. بعد از مقوله خانواده و گروه همسالان که تقریبا در همه دوره های زندگی تاثیرات زیادی گذاشته و می گذارند٬برای اغلب ما اتفاق افتاده است که در زمان و دوره مشخصی کسی یا چیزی تاثیر مثبت و یا منفی بر ما گذاشته است که شاید تا اخر عمر از آن بهره مند و یا ضرر کرده باشیم. اینها می تواند افراد مختلفی مانند دوستان٬ معلمین٬ کتابها٬ فیلمها و غیره باشند.

یکی از کسانی که در شیوه نگرش به هستی و اكنون در شیوه تدریسم تاثیرات مثبت زیادی داشت٬ آقای حسین انصاری بود.

البته نمی توانم از آقایان تفضلی(آموزگار کلاس دوم دبستانم)٬ قنادی(دبیر درسهای تاریخ و جغرافی و اجتماعی کلاس اول راهنماییم) و آقای طلوعی (دبیر درس ادبیات فارسی کلاس سوم راهنماییم) و آقای آشفته(مدیر دوره دبیرستانم)  و سایر اساتید و معلمینم به سادگی بگذرم که هر کدام از آنها نيز تاثیرات عمیقی در من گذاشتند....

گراش تا سال ۶۹ فقط رشته هاي تجربي و علوم انساني داشت. و اولين گروه از دانش آموزاني كه رشته رياضي در گراش راه انداختند٬ ما بوديم.( ۱۶ نفر بوديم٬ آقايان مرتضي دارشي٬ يوسف مهيايي٬ داريوش شيخي٬ عبدالمهدي خواجه٬ ابراهيم وقارفرد٬ فرامرز دهنوي٬ عباس جعفري٬ حميد افشار٬ جواد جباري٬ ناصر مهيايي٬ محمدعلي فرجي٬ مهدي عليپور٬ رضا دلپيشه٬ حسين فقيهي و حسن كشاورز) و آقاي انصاري از سال دوم  تا چهارم دبيرستان دبيرمان بود. 

آقای انصاری ظاهری ساده و چهره اش پیرتر از سن اش می زد. متوسط الاندام. با موهای جو گندمی که موهای سفیدش بیشتر نمایان بود که البته هر از چند وقت یکبار موهایش را رنگ می کرد و یکدست مشکی می شد. عینکی تقریبا کلفتی می زد که خودش می گفت از سال پنجم که عینکی شده است تا حالا نمره چشمش تغییر نکرده و شماره سه است.! سبیل کلفتی داشت و ریشش را سه تیغه می کرد.

شخصیتی عجیب و البته جذاب و خوبی داشت . یک روز با اتومبیل خارجی تقریبا بروز آن زمان (اسم اتومبیلش رو یادم نیست) سوار می شد و به مدرسه می آمد و فردای آنروز با دوچرخه که خورجینی هم روی زینش انداخته بود و سه روز بعد با موتور سیکلیت ۱۰۰ ایران دوچرخ آبی رنگ و یکماه بعد دوباره پیکان صفر سوار بود! خلاصه هیچوقت نمی توانستی حدس بزنی که مثلا فردا با چه وسیله ای به مدرسه می آید.

ما با او ادبیات و مثلثات داشتیم.! و در هر دو تا درس بسیار مسلط بود. خوش خط بود و فرمولهای مثلثات منظم می نوشت. خیلی وقتها می شد که برای رسیدن به جواب مساله های کتاب٬ تخته را پر از فرمول می کرد و یکباره می گفت: نه! این راه درست به جواب نمی رسیم بهتره از یه راه دیگه بریم!! و کل تخته را پاک می کرد و از اول شروع به حل مساله می کرد.

 جذاب تدریس می کرد و برای رفع خستگی کلاس با شوخی و جوکهای ۱۸+ خستگی را از تنمان در می آورد.! و خواندن شعرهای ناب عارفانه بخصوص از مولوی و حافظ و عطار و ... لابلای ساعات تدریس از خصوصیات آقای انصاری بود. و روزی نبود که تفسیر برخی آیات قرآن را در کلاس فراموش کند.!(بیشتر تفسیر ها از کتابهای تفسیر ميبدي و ابوالفتوح رازي بود)

صوفي به نظر مي رسيد. و البته هيچوقت ابراز نكرد و همه چيز را نهايتا به خدا ربط مي داد حتي شعر و رياضيات. (باور كنيد من مقداري از خداشناسي را از طريق استدلال رياضي اقليدسي كه آقاي انصاري شرح داد دريافتم .) خودش مي گفت ابتدا رشته مهندسي مكانيك مي خوانده و از بس در كلاسهاي نامربوط به رشته اش در دانشگاه شركت مي كرده از دانشگاه اخراج شده و با مدرك معادل فوق ديپلم مكانيك فارغ التحصيل شده٬ و براي بار دوم در رشته ادبيات فارسي درس خوانده است.!! مي گفت: وقتي در دانشگاه بودم٬ سال ۵۵ يا ۵۶ بود كه ساواك براي بازرسي و تفتيش به خوابگاه مان آمدند و تمام وسايل دانشجوها را بازرسي مي كردند. وقتي كمد مرا باز كردند از تعجب شاخ در آورده بودند. چون همه چيز در آن پيدا مي شد. از قرآن و نهج البلاغه تا كتابهاي ر-اعتمادي و صادق هدايت و جلال آل احمد.!!؟ و البته يك ويولون كه روي كتابها گذاشته بودم.!. مامورين نميدانستند مرا  بگيرند يا آزاد باشم.!

موسيقي را خوب مي فهميد و دستي در تار و ويولون داشت.چندين بار به اتفاق ساير همكلاسيها به خانه اش رفتيم و هيشه از او مي خواستيم مقداري برايمان تار يا ويولون بزند.و او بدون هيچگونه افاده اي برايمان تار ميزد.....

سه سال با او بوديم و حيف كه چه زود تمام شد. بعدها او و خانواده اش از گراش به شيراز رفتند و از آموزش و پرورش استعفا  داد و در حال حاضر از او خبر تازه اي ندارم.

صحبت درباره آقاي انصاري زياد است و باور كنيد اگر با چندتا از همكلاسي هاي آن زمان بنشينيم و بگوييم ميتوانيم كتابي را درباره ايشان بنويسيم. شايد باز هم برايتان از آقاي انصاري نوشتم ولي فعلا تا همين جا بس. 

( باتشکر از آقای غفوری که عکسها را در اختیار حقیر گذاشتند.... احتمالا عکسها دو سه ماه قبل گرفته شده است) 

P -->q

پ نتیجه می دهد کیو ....بنگ بنگ. کیو کیو.....

کیو می زنن؟!!......بنگ٬ بنگ... آآآآخ....

اون که بیچاره کاری نداشت فقط یه سوال کرد؟!

کیو.....کیو.....آآآآآآآخ

 

و بدین صورت منطق هم سر به نیست می شود.!!

آموزشگاه حاجي پور

خاطراتي كه قرار است خراب شود..... و خاطراتي كه از نو ساخته مي شود.

راديو ديروز: شما چه فكر مي كنيد؟!

بعد سی! (داستان طنز)

کفش و کلاه کرد و یکبار دیگه جلوی آیینه خودشو مرتب کرد و چندتا فش و فش عطری زد و از خونه زد بیرون. چشمهاش از بی خوابی شب قبل کمی پف کرده بود و البته به روی خودش نمی آورد. ذهنش را مرور می کرد. ملاقات با وزیر٬ اونهم بعد از شش ماه دوندگی٬ نمی توانست یک ملاقات ساده باشد. سعی می کرد خودش را قبراق و سرحال نشان بدهد. برای رسیدن به خواسته اش اینقدر ایندر و آندر زده بود و آخر سر برای باز کردن گره مشکلش متوصل به وزیر شده بود٬ و همه به می گفتند راهی ندارد مگر با اجازه کتبی از وزیر. البته خیلی ها به او نیشخند می زدند و به او می گفتند این دغدغه تو٬ مال آدم بی درده. آخه مشکلش هم عجیب به نظر می رسید٬ او می خواست با توان و نیرویی که در خودش سراغ داشت بعد سی سال و بازنشستگی باز هم به کار مورد علاقه اش ادامه دهد٬ ولی نه قانون اجازه می داد٬ و نه کسی مسوولیت این کار را می پذیرفت. و برای حل این مشکل تقاضای ملاقات با وزیر کرده بود تا شاید او با مجوزی اختصاصی مشکلش را برطرف کند.

بعد از کلی انتظار نوبت به او رسید. هیجان سراسر وجودش را گرفته بود. آرام وارد اتاق وزیر شد و بعد از خوش و بش متداول رییس و مرئوسی :

وزیر: بفرمایید  چه مشکلی دارید؟

او: راستش آقای وزیر٬ من سی سال با جان و دل کار کرده ام و هنوز هم مثل یک تازه استخدامی قبراق و سرحال٬ آماده کار کردنم٬ و می خواهم باز هم به کارم ادامه بدهم و نمی خواهم بازنشسته بشم و گوشه پارک بشینم.

وزیر: راست می گویید؟! عجب!

او: بله آقای وزیر٬ من هنوز میتوانم مثل سابق کار کنم ولی طبق قانون نمی شود و کسی هم.....

وزیر: بروید آقا بروید.... باید شما را توبیخ کرد. شما پول و سرمایه های این مملکت را در این مدت سی سال هدر داده اید.

او: چی؟!! ....چرا آقای وزیر؟!

وزیر: واقعا اگر شما این مدت سی سال با دل و جان کار کرده بودید. الان اینجا نبودید٬ یا کنج بیمارستان افتاده بودید. و یا الان تمام کرده بودید. معلوم است تو این سی سال چه کار می کردید؟ توی این وزارتخانه٬ و با این مشکلات اداری و غیراداری و وضعیت حقوقی و مالی و هزاران مشکلات٬ شانس می خواهد کسی جان سالم به در ببرد.! حالا شما تقاضای کار بعد از سی سال می دهید؟ نه آقا اگر اهل کار بودید٬ و با جان و دل کار کرده بودید الان باید تمام کرده بودید.!!!     

نتيجه

اكثرا درست گفتيد.عكس شماره سه برنده شد و شيرتوت و گرفت و خورد.

مد مو

پارسال تو یکی از زنگها٬ قبلش درباره تقابل فرهنگ ایرانی با سایر ملل و تاثیرات خوب و بد آن با بچه ها بحث کرده بودیم و یکی از اون تاثیرات در پوشش ها و مدها بود ....از بچه ها پرسیدم فکر می کنید مضحک ترین شکلی که می توانید برای موهایتان تصور کنید چگونه می تواند باشد. هر کدوم از بچه ها یه چیزی می گفت: گفتم : دست به کار بشید و با مقداری آب و شونه کردن٬ تصورات خود را عملی کنید البته با رای گیری نفر اول که مضحک ترین شکل رو ایجاد کنه جایزه داره! (جایزه اش یه شیرتوت ۳۵۰ تومنی بود).... این بود که این شد!!!؟

        

عکس یک                                               عکس دو

     

عکس سه                                             عکس چهار

    

عکس پنج                                                عکس ۶

پ.ن:

۱-باز هم به دلیل مشکل آپلود همین چندتا.

۲-ببخشید که کیفیت عکسها پایینه با موبایل ۱ مگا پیکسلی برداشت شده.

۳- فکر می کنید کدوم برنده شد؟! 

۴- وقت بخیر.